Rozdział 2

----------------------------------------------

,,Wstałam tylko po to, aby upaść ponownie’’

Rose śniła.

Stała w słońcu, na trawniku koło jakiegoś domu. Obok niej stał starszy mężczyzna z brązowymi kręconymi włosami i okularami. Trzymał za rękę 5 letnią Rose, małą, pulchniutką dziewczynkę, z długimi jasnymi włoskami spiętymi w kucyki. Ubrana była w różową sukieneczkę w groszki, stopy miała bose, zupełnie tak jakby chciała poczuć orzeźwienie jakie dawały kropelki rosy.

W skupieniu i milczeniu oboje patrzyli na drewnianą huśtawkę, którą oplatała biała róża. Jej pędy zaczepiały się o belki huśtawki i pięły w górę. Wyżej i wyżej…

-Zobacz tatusiu!- krzyknęła podekscytowana dziewczynka.- Rosną w górę zupełnie jakby chciały dotknąć nieba!

-Na cześć tej róży dostałaś imię- powiedział starszy mężczyzna posyłając jej pełny szczęścia uśmiech.- Kiedy dowiedziałem się, że Maya jest w ciąży kupiłem jej sadzonkę tej róży. Ona ją posadziła w ogrodzie, ale nie chciała rosnąć. Dopiero kiedy się urodziłaś zaczęła rozkwitać. Zupełnie jakby dorastała razem z tobą.

-Super!- ucieszyła się dziewczynka.- Naprawdę fajnie, że ta róża rozkwitła bo zawsze się zastanawiałam jak wygląda. Mogę jej dotknąć?- dziewczynka wyciągnęła rękę, ale ojciec ją powstrzymał.

-Skarbie, nie powinno się dotykać róż.

-Dlaczego?

-Bo róże są jak ludzie. Wydają się cudowne, pięknie pachną, ale mają też kolce. Wystarczy jeden nieostrożny ruch i masz rozcięty paluszek albo złamane serduszko- mała Rose dotknęła swojego serduszka. Wystukiwało ono cichutki rytm, który idealnie komponował się z melodią ptaków.

-Ale dlaczego ludzie są źli?

-Nie wszyscy. Większość.- Tato uklęknął przy niej i przytulił.- Pamiętaj żeby nie ufać przypadkowym ludziom. Oni tylko czekają żeby zrobić ci krzywdę- mocniej ją przytulił, a dziewczynka się rozpłakała.

Potem oślepiająco białe światło powoli zalewało cały obraz snu. Przez biel przeleciał czarny kruk, a w głowie Rose rozbrzmiały echem słowa ,, Pamiętaj żeby nie ufać przypadkowym ludziom. Oni tylko czekają żeby zrobić ci krzywdę’’

 Pamiętam tato. Pamiętam.

-Ona żyje? – Rose przez zamknięte oczy usłyszała męski głos. Udawała, że śpi. Z każdej strony otaczały ją ciemności w, których nawet te głosy wydawały się nierealne. Odległe, jak szczęście po, które nie ma siły sięgnąć swoimi drobnymi rękoma. Niby blisko, ale nadal daleko.

-Z pewnością!- odpowiedział ktoś lekko poirytowanym głosem.- Gdyby tak nie było, nie uważasz, że jej serce by stanęło? Co za głupie pytanie!

-Głupie pytanie, głupia odpowiedź!

-Nie ma głupich odpowiedzi są głupie pytania- do rozmowy włączył się trzeci głos. Kobiecy.

-Aha rozumiem. Grupowy dzień hejtowania Fabiana. Okay!- po tych słowach prychnął i już się nie odezwał. Nikt się nie odezwał. Rose powoli otworzyła oczy i zamrugała kilka razy, zanim dotarło do niej gdzie jest. Cztery idealnie białe ściany, pasujący do nich sufit, podłoga z paneli, łóżko, na którym leżała i kilka osób wpatrujących się w nią, w milczeniu. Podłączona była do pikającego sprzętu, ale nie tym teraz sobie zawracała głowę.

Całą jej uwagę pochłonęła para oczu wpatrująca się w nią z nieskrywanym zainteresowaniem. Kiedyś o tym czytałam, przypomniała sobie. He…, kiedy próbowała przypomnieć sobie nazwę, jej głowę przeszył ostry ból. Przed oczami pojawiły jej się mroczki, a świat zawirował. Przymknęła je i czekała, aż to minie. Poczuła czyjąś dłoń na swoim czole. Ten gest ją uspokoił na tyle, aby otworzyła oczy. Wpatrywały się w nią kolorowe tęczówki. Jedna niebieska, a druga zielona.

-Nie powinnaś myśleć teraz o niczym- uśmiechnął się ciepło.- Znaczy… nie myśl intensywnie, bo głowa cię będzie boleć… no, bardziej niż teraz, bo teraz cię boli!- dziewczyna zastanawiała się czy ten chłopak przypadkiem nie uciekł z oddziału dla umysłowo chorych, ale w jej przypadku, myślenie na te tematy było czystą hipokryzją.

Intrygowały ją nie tylko jego oczy, ale także i wygląd. Podłużna twarz z malinowymi ustami i ciemnymi rzęsami, rzucającymi cienie na piękne policzki. Kiedy się uśmiechał pojawiały się w nich dołeczki. Z głowy miękką kaskadą spływały blond włosy sięgające do  karku. Nie za długie i nie za krótkie. Idealne.

W głowie dziewczyny wykwitł obraz. Ona stoi obok sztalugi i rysuje księcia z blond włosami, który siedzi na koniu w długiej pelerynie, którą bawił się jesienny wiatr. Obok niej siedzi mama i mówi co ma poprawić. 11-nasto letnia Rose, wściekła na obrazek, zniszczyła go.

Idealny. Ludzie nie są idealni. Tłumaczyła mamie.

Do chłopaka podszedł inny z krótko przyciętymi brązowymi włosami, szarymi oczami bez wyrazu, kamienną twarzą i budową ciała jak u goryla. Ze znudzoną miną pacnął blondyna w głowę. Ten odskoczył i potarł bolące miejsce z miną zbitego pieska.

-Głupek! Gadasz jakbyś coś brał- brunet przyjrzał mu się uważnie.- Nie wyglądasz na podchmielonego… Przestań bredzić, bo straszysz ją jeszcze bardziej.

-Oki, doki!- blondyn uśmiechnął się od ucha do ucha.- Pójdę po doktorka!- powiedziawszy z radosnym piskiem i w podskokach wyszedł z pokoju.

Brunet spojrzał na stojącą w kącie kobietę. Była ubrana w legginsy, czarne botki i białą tunikę. Krucze włosy miała związane w koka, a z uszu zwisały długie, złote kolczyki. Całość idealnie współgrała z porcelanową cerą i brzoskwiniowymi ustami oraz czarnymi oczami. Przeglądała jakieś papiery w jasno brązowym skoroszycie.

-Co mu dałaś?- dziewczyna zamknęła dokument i odłożyła go na mały stoliczek.

-Ja? Nic mu nie dałam… chociaż…

-Powiesz czy mam się domyśleć?

-Nie mógł zasnąć, więc prosił mnie abym przyniosła mu zastrzyk nasenny… tyle, że… He, He… pomyliłam strzykawki.- dziewczyna podeszła do okna i je otworzyła. Podmuch zimnego wiatru otrzeźwił Rose, na tyle, aby mogła już w pełni pojąć temat rozmowy tej dziwnej pary.

-Jak to pomyliłaś strzykawki?!- brunet w zastrzyku frustracji, wyrzucił muskularne ręce w górę.

-To nie było specjalnie!- dziewczyna się skrzywiła i z gracją odeszła od okna, stukając butami o podłogę.

-To co mu dałaś?

- Zastrzyk rozweselający- opuściła głowę. Wydawało się, jakby para zupełnie zapomniała o dziewczynie leżącej na łóżku, z dziwnym uczuciem pustki. Czegoś jej brakowało. Czegoś albo kogoś. Nie wiedziała tylko kogo.

Przestała słuchać i wpatrzyła się w śnieżno biały sufit. Kiedy mrugnęła cała biel znikła, a zastąpiły ją plamy krwi. Serce Rose zaczęło bić w przyśpieszonym tempie. Krew, myślała. Dlaczego? Łzy zaczęły spływać jej po policzkach, zostawiając za sobą mokre ślady.

Zupełnie jak małe strumyczki słonej wody, które płyną tylko wtedy kiedy człowiek nie jest w stanie kontrolować emocji.